نغمه ی تنها و دلتنگش برایم عادی شده.

دلم تنگ شده... برای دل تنگ شدن،برای ترسیدن و نگرانی های ساده.

دلم تنگ شده... برای به در و دیوار کوبیدن های قلبم... برای آوای بی همتایش.

دلم تنگ شده... برای قبل تر هایم،برای قبل تر هایی که هنوز دلم دل بود..که هنوز سرد و تنها یخ نزده بود...

شاید دیگه نباید به این و آون و حرفها و نگاه ها شون فکر کنم...آره باید تغییر کنم..

باید یاد بگیرم فراموش کردن رو...آخه اینجوری همه چیز راحتتر میگذره....

باید تغییر کنم،آنقدری که هیچکس نشناستم...

باید یاد بگیرم وقتایی که از ته دلم میخندم دلمم شاد باشه....

باید تغییر کنم...

یه نفر نمیخنده،یه نفر موسیقی گوش نمیده،یه نفر شیک نمیپوشه، یه نفر هم دیگه درد هاشو به کسی نمیگه....

از یه جایی به بعد،فقط با خودش حرف میزنه،فقط خودش میتونه دلشوآروم کنه و فقط فقط خودش میمونه و خودش...

از یه جایی به بعد یه نفر آروم میمیره و حتی کسی براش مشکی هم نمیپوشه...